werkcafe

De oproep

Door Aileigh

wachtkamer werkpleinDaar zit je dan. De muzikant, de creatieveling met niks diploma. Met het bonnetje in je hand wacht je geduldig tot de buzzer klinkt, om vervolgens een hoopvolle blik te werpen op het verkeerde nummer. Je hebt een oproep gekregen van de gemeente en bent keurig op tijd. Je bewijsdrang zorgt er altijd weer voor dat je er piekfijn uitziet, want je bent immers capabel en ongeacht de reden van je bezoek wil je dat uitstralen ook.

Wat doe ik hier?

Terwijl de werkzoekenden hun weg proberen te vinden in het labyrint der balies, keren je gedachten voor de zoveelste keer terug naar die schrijnende vraag: Wat doe ik hier? Je kijkt om je heen en zoekt de gezichten van je lotgenoten. Je scant de leeftijd, afkomst, uitstraling, en komt tot de conclusie dat eigenlijk alles aan jullie anders is. Alles behalve een blik die je maar al te goed kent. Een blik van doffe wanhoop, die bij de een gemengd is met strijdlustig verlangen en bij de ander met diepgewortelde boosheid en gekrenkte trots.

Want het is niet niks om weerhouden te worden van zo’n belangrijke behoefte als voor jezelf of je gezin zorgen middels de kwaliteiten die je bezit. Dat gevoel van voldoening en waardigheid als je thuis komt na een dag werken. Samen met de invloed daarvan op je gemoedstoestand, blijkt belangrijker dan ik vroeger ooit had kunnen bedenken. Vroeger, toen ik nog met de pet kon gooien en niet wist wat recessie was. Toen ik gewoon de opleiding koos die mij het leukst leek, met vol vertrouwen in mijn glansrijke toekomst.

Wakker blijven

Ik schrik overeind door de aankondiging van nummer B278, en grijp dit moment aan om mezelf tot de orde te roepen. Het leven loopt duidelijk niet zoals verwacht. Dat betekent alleen dat ik wat harder moet werken, wat dieper moet graven en wat langer onderweg ben naar mijn doel. Het is geen kwestie van of, ik moet het zien als een kwestie van hoe en wanneer. Zolang ik mijn best doe en dat voor ogen houd, zal mijn trap uiteindelijk leiden naar mijn verdieping. En ja, natuurlijk had ik liever de lift gepakt, maar elke trede is voor mij een ervaring waar ik anders nooit bij stil zou kunnen staan. BZZZZ, nr. C123. Ik trek mijn trui in de goede vorm en recht mijn rug. Met goede hoop sta ik op en schud voor de zevenenvijftigste keer de hand van mijn klantmanager..

4 Vind ik leuk
4 Vind ik leuk leden vinden dit artikel leuk
476 keer bekeken

Reageren

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit bericht.